Mensen die mij kennen weten dat ik nogal eigenwijs ben. Ik zie het meer als eigen-wijs; ik houd graag de regie over mijn leven in eigen hand. Dat geldt voor bijna alles, maar de laatste tijd steeds meer voor mijn gezondheid; voor wat ik eet, mijn voeding, en sinds een tijdje ook voor mijn algehele gezondheid, het dokteren zeg maar. Ook in dat geval wil ik het laatste woord: Ik wil zelf in het geval van eventuele ziekte of kwalen, de diagnose stellen, het is tenslotte mijn gezondheid!

Maar natuurlijk ben ik niet zo achterlijk dat ik denk dat ik meer weet dan bijvoorbeeld een arts die daar voor heeft door geleerd, ook al heet die studie niet voor niets ‘Medicijnen’. Van kinds af aan heb ik wat dat betreft mijn ziel en zaligheid in handen gegeven van huisartsen. Daar zaten hele goede en hele slechte tussen; mensen die naar mij luisterden, goede vragen stelden en in overleg met mij naar de oplossing zochten. Maar ook hele slechten, mensen die niet veel meer deden dan een recept uitschijven. Sinds kort ben ik bij mijn zoektocht naar een alternatief voor mijn huisarts terecht gekomen bij een orthomoleculair therapeut. Wat zijn de verschillen? De een, de huisarts (reguliere gezondheid), neemt tien minuten de tijd voor een gesprek, baseert zich op symptomen en bestrijdt die met synthetische medicijnen. Verder worden consults gedekt door de verzekering. Dit in tegenstelling van de orthomoleculaire geneeskunde waarvoor je een aparte verzekering moet afsluiten, bovendien wordt het consult en de medicijnen dan nog maar voor een deel gedekt. Verder houdt deze laatste zich bezig met voeding als medicijn en gaat het daarbij om genezing, in plaats van symptoombestrijding. Nog een verschil is dat de eerste, de reguliere gezondheidskunde, zich meestal op een symptoom, onafhankelijk van alle andere, baseert, terwijl de laatste juist zoekt naar de verbanden.

Mijn uitdaging is dat ik op basis van de juiste informatie, zelf de diagnose kan stellen. Dat vergt van mij dat ik me informeer, objectief leer kijken en vervolgens op basis van mijn gezonde verstand een oordeel vel. En daarin kan mijn huisarts wellicht wel een rol van betekenis spelen, want – dat was ik nog vergeten te vertellen – hij mag als enige wettelijk bepaald een diagnose stellen (voor alle duidelijkheid, mijn orthomoleculair therapeut mag dat dus niet). Bovendien is de ene huisarts, zoals ik al eerder aangaf, de andere niet, er zijn goede en er zijn minder goede. Het is in beide gevallen de uitdaging en de kunst om de juiste ‘adviseurs’ te vinden, mensen die de kennis hebben die ik niet heb. Bij mijn zoektocht ga ik op zoek naar de oplossing voor twee kwalen/ziektes die ik al langer heb en waar ik van af wil; ik heb een zogenaamde Barrett-slokdarm, daarbij is de bekleding van het bovenste gedeelte van mijn slokdarm door overtollig maagzuur zodanig verandert dat het op (langere) termijn kan uitmonden in slokdarmkanker. De kans daarop is overigens slechts 2 a 3 %. Mensen met een ongezonde leefstijl en mensen die roken, hebben daar de grootste kans op, beide is op mij niet va toepassing. De reguliere gezondheidskunde heeft me op een levenslang ‘dieet’ van medicijnen gezet. En eczeem, op m’n hoofdhuid, een plekje net boven mijn neus en in mijn oren. Omdat mijn vorige huisarts onlangs is overleden (kanker), moet ik mijn huidige huisarts nog een beetje leren kennen. En gisteren had ik een eerste, bemoedigend, gesprek met een orthomoleculair therapeut. Zijn uitgangspunten zijn: ik weet niet alles, veel kun je ook niet weten, of pas als je dingen hebt ‘uitgeprobeerd’, want elk mens is en reageert anders. Hij gaf me de opdracht goed te kijken naar wanneer ik last van maagzuur krijg, wat ik daarvoor gegeten of gedronken heb en hoe lang daar tussen zit.

Ik neem je, kortom, graag mee op deze zoektocht. In mijn volgende blog over dit onderwerp – mijn doel is om daar vanaf half augustus eens per week  verslag van te doen – vertel ik daar meer over.

Leave a Reply

Een gezond kind in 7 stappen? Beter en slimmer eten. Boek bestellen