Er zijn twee a drie onderwerpen waarover je met vrienden beter niet kunt praten, dan loopt het steevast uit de hand: religie, politiek en, die is nieuw, vaccinatie. Als er dan drank in het spel is, is zo’n botsing vrijwel niet meer te voorkomen. Daar kwam ik weer eens achter tijdens de voorlaatste mannenavond.

 

We hebben ongeveer eens per drie maanden een gezellig samenzijn, waar lekker eten en slap ouwehoeren centraal staan. Ik weet niet meer wie er mee kwam, wie het schot voor de boeg gaf zeg maar, maar opeens ging iedereen los…., tegen mij! Dit had ik natuurijk kunnen weten (zie een (veel) eerdere blog), maar me inhouden, was uitgesloten. Omdat ik de laatste tijd heel weinig alcohol drink, kwamen de drie rode wijntjes extra hard aan, en dat had invloed op hoe ik er in ging: metgestrekt been.

Het ging van Hugo de Jonge (die het vaccin in juli tot staatsgeheim had gebombardeerd), via de aankoop van het vaccin bij een extreem gewetenloos bedrijf als Astraseneca (die de afgelopen jaren meer dan een miljard euro aan boetes heeft moeten betalen aan slachtoffers van haar producten), naar de anderhalve meter-maatregelen (die door veel Nederlandse en Europese artsen als een schoonvoorbeeld van ‘het medicijn datveel erger is dan de kwaal’ hadden bestempeld…, dat had ik overigens niet gezegd, maar had ik moeten zeggen) tot uiteindelijk de democratische rechtstaat en ‘mensen die ergens geen verstand van hebben, moeten daar ook niet over roeptoeteren’.

Met andere woorden: ‘Als je hetergens niet mee eeens bent, moet je op een andere aprtij stemmen.’ Achteraf een redelijk dom argument, omdat het probleem wat mij betreft diezelfde avond opgelost moet worden, dat kan echt niet tot ver na maart wachten vond ik. Het gevaar komt immers wellicht al eind dit jaar op ons af en niet pas halvewege volgend jaar. Bovendien zien we in Australie waar het op uit kan lopen: verplichte vaccinatie, met extreme straffen als je dat niet doet. Ook dat argument werd met een veeg van tafel geveegd: ‘Dat is in Australie, en niet hier.’ ‘Dat kan nog komen’, zei ik. ‘Dat zien we dan wel weer’, pareerde mijn buurman, die ook best ‘last’ had van de alcohol. Alle andere argumentendie ik inbracht, werden door mijn overbuurman gepareerd met ‘Heb je een oplossing?’ ‘Nee? Nou, dan heb je geen recht daar iets over te zeggen.’ Of woorden van gelijke strekking.

Daarbij had hij het dus over onze democratie. Daarbij beslist de politiek, en deze politici hadden we zelf gekozen, dus leg je daar bij neer’, was min of meerde boodschap. ‘Of je moet een politieke partij beginnen.’ Hoewel ik al eerder had aan gegeven dat ik weinig op heb met deze zogenaamde democratie – volgens mij is de politiek niet de baas, maar de lobbyisten van de multinationals – vond ik dit niet een oplossing waar ik – zeker op dat moment – iets mee kon.

Bovendien spraken we, omdat een van de buurmannen van Indiase komaf is, en de Nederlandse taal nog niet voldoende machtig is, Engels. Normaal kan ik daarmee wel redelijk uit de voeten, maar nu, vanwege de alcohol, kwam ik soms niet uit mijn woorden, wat de kracht van mijn argumenten nogal ondermijnde. Vandaar dat ik hem met stemverheffing en in het Nederlands van repliek diende. Het werd nog erger toen alle andere buurmannen zich ermee gingen bemoeien, waarbij ze allemaal mijn overbuurman steunden. Met name de buurman aan het einde van de straat, trok, al of niet vanwege een hoog alcoholpercentage, fiks van leer. Ik had zelfs de indruk dat hij behoorlijk boos aan het worden was.

Vlak daarvoor had ik nog een prettig gesprek met hem gehad, maar daar was niets meer van over; behalve een keer voor 15 maart, was er volgens hem geen enkele demonstratie tegen de cornamaatregelen geweest die verboden was, en als dat al het geval zou zijn geweest, was dat omdat ze zich niet aan de maatregelen hielden. Ook mijn tegenwerping dat alle andere demonstraties  Рboeren, black live matters Рgewoon doorgang hadden gevonden, kon er bij hem niet in. Daar klopte volgens hem helemaal niets van.

Uiteindelijk trok mijn overbuurman, waarmee ik overigens een goede band heb, de juist conclusie: ‘We agree, that we do’n agree’. Inderdaad: hij zou zichzelf en zijn gezin zo laten vaccineren, en ik in geen duizend jaar. Mijn belangrijkste argument daarbij: mijn gezondheid is me heel veel waard, daarbij is een sterk immuunsysteem een veel beter medicijn dan een vaccin dat in no time in elkaar is geflanst (in plaats van de gemiddelde productietijd van twinitig jaar). Bovendien hoefde het bedrijf dat het ontwikkelde zich aan geen enkel protocol te houden, en kon het niet aansprakelijk worden gehouden voor de schade die de vaccinatie zou veroorzaken (zoals dat bij vrijwel elke vacinatie gebeurt). Of dat Bill Gates arme bevolking van India en Afrika als proefkonijn had gebruikt, hetgeen zoveel ellende veroorzaakte dat hij met zijn mensen het land was uitgezet. Dat laatste – en ook dat de broer van de Jonge heel toevallig werkt voor dat bedrijf en hij daar ook aandelen van heeft – zei ik niet eerder dan de volgende ochtend, toen ik de avond in bed nog eens doornam.

Gelukkig hadden de andere buurmannen, zag ik in de groepsapp een toffe avond gehad met lekker eten en een goede discussie. Daarover had ik aan het einde van de avond een andere mening. Nu, einde van de  volgende middag, is alles vergeven en vergeten. Ik bid zelfs dat dat vaccin er niet komt, want dat gun ik ze nou ook weer niet.

Twijfel jij ook aan het aanstaande coronavaccin, bekijk dan de video. Daarin debatteren¬†Robert Kennedy Jr en Alan Dershowitz over de mogelijkheid dat de overheid mensen verplicht het coronavaccin te nemen. Let vooral op de informatie over het bedrijf Astrazeneca, het bedrijf van wie de Jonge zijn vaccins heeft gekocht. Luister en huiver…

 

Leave a Reply