Duivels dilemma

Normaal gesproken had ik gisteren een mail gestuurd naar ongeveer 250 mensen met de oproep om 20.00 uur bij mijn Facebook-presentatie aanwezig te zijn. Inmiddels hebben zo’n veertig mensen – waarvan een aantal twee of drie keer – deze presentaties bijgewoond. De teneur is dat het verhaal staat als een huis, maar dat de presentatie zelf wel wat spontaner kan. Twee dagen voor m’n tot nu toe laatste presentatie, belde m’n jongste zus. Zij gaf aan dat het teveel op oplezen leek, waardoor het niet overtuigend overkwam. Ter verdediging: het was pas de tweede keer dat ik deze presetatie gaf. Toch: het gaat elke keer beter. De derde keer, geinspireerd door mijn zus, heb ik het hele verhaal uit mijn hoofd gedaan. Gelukkig liet ze later die avond weten dat het een stuk beter was.

Hoe nu verder?

Goed, dit gezegd hebbende, de afgelopen dagen heb ik me in gemoede aangevraagd: hoe nu verder? Mijn missie is (nog steeds) om mensen te motiveren, stimuleren en inspireren om, indien nodig, iets aan hun gezondheid te doen. Het onderliggende argument is dat we onze oren laten hangen naar zogenaamde autoriteiten die het wat gezondheid betreft, bepaald niet goed met ons voor hebben. Dat we kennelijk zo aan een ongezond eetpatroon gewend zijn geraakt, dat we niet anders meer kunnen, ook al eten we ons op die manier beetje bij beetje ziek, chronisch ziek. Dat de farmaceutische industrie daar een doorslaggevende rol bij speelt, staat voor mij als een paal boven water. Enfin, dat verhaal staat in geuren en kleuren te lezen in mijn boek Chronisch Gezond, Recept voor een Vitaal Leven.

Goed verkeerd

Ik vroeg me af: zitten de mensen wel te wachten op zo’n boek? Willen ze wel hun eetpatroon wijzigen, willen ze eigenlijk wel gezonder lever? Geloven ze wel dat je van al die industriele producten die je in de supermarkt koopt,  ziek kan worden, of denken ze: het zal mijn tijd wel duren? Zien ze het gevaar van al die synthetische stoffen zoals aspartaam dat zich elke dag beetje bij beetje ophoopt in de buik, zodat het wachten is tot de bom barst? Of zijn ze gwoon, zoals de industrie voor ogen heeft, verslaafd geraakt aan al die producten waarin suiker of steeds vaker synthetische zoetstoffen die veel zoeter en dus veel goedkoper, maar ook veel ongezonder zijn, de boventoon voeren? Of, bedacht ik gisteren, is het misschien zo dat mensen denken: als ik mijn eet- en leefpatroon moet omgooien, heb ik mijn hele leven kennelijk iets goed verkeerd gedaan?

Mannen en vaccineren

Een paar maanden geleden hadden we weer een mannenavond in de straat. Het gsprek kwam op vaccineren. Vijf van de zes mannen deden mijn mening af als onzin. Vaccineren had volgens hun juist vele levens gered. En wat zou er gebeurd zijn, als die vaccins er niet waren geweest? Daarmee basta. Met een van die vijf, een uit India afkomstige technicus praatte ik verder over dit en andere, soortgelijke onderwerpen. In plaats van het af te kappen als niet belangrijk, liet hij weten dat hij een heel eind met me mee kon gaan, maar dat hij met een duivels dilemma zat. Hij had al afgerekend met voor hem vanuit zijn geloof, heel belangrijke items. Zo at hij hier in Nederland vlees, dat had zijn hele leven niet gemogen. Daar had hij zelfs schuldgevoelens bij. En als hij nu ook nog zou moeten toegeven dat vaccineren eigenlijk opgedrongen werd door de farmaceutische industrie en dat het niets te maken hadmet gezondheid, zou hij zijn enige dochter van tien verraden. Dat kan zijn geweten niet aan. Nu nog niet. Kan het zijn dat het ook zoiets is bij de gemiddelde Nederlander. Gisteren las ik in de krant dat er steeds meer biologsche producten worden verkocht, het leeuwendeel daarvan bij de supermarkt. Dat is exemplarisch. Na wat steekproeven kwam ik er achter dat een flink deel van die zogenaamde biologische produten helemaal geen biologische producten waren, maar alleen op het etiket ‘bio’ hadden staan. Dat mag van onze overheid. Dus die cijfers zijn vertekend.

Mijn dilemma

Ook ik heb een dilemma. Want als dat zo is, wat betekent dat dan voor mij? Hoe moet ik verder met mijn boek? Ben ik misschien iemand die een oud vrouwtje tegen haar zin dwingt naar de overkant te gaan? Wat kan ik er evntueel zelf aan doen om mensen te ‘bekeren’? Is het misschien een idee, zo dacht ik, om mensen naar deze blog te verwijzen en hen uit te dagen daarover met mij in discussie te gaan? Zoals een vriend van me zei: ‘Mischien moet je hen vragen of ze vragen voor jouw willen bedenken, en die dan tijdens je volgende presentatie te bespreken? Of zou het  helpen als ik, net als het voedingscentrum doet, mensen uit zou dagen om stapje voor stapje, product voor product, de ongezonde producten in te ruilen voor gezondere. Moet ik deze mensen niet veel meer met zachte drang meenemen in mijn dilemma?

Over de streep…

Ik ben nadat ik de Voedselzandloper heb gelezen cold turkey biologisch gegaan. Dat heeft me heel veel goed gedaan. Waar ik ‘vroeger’ twee of drie weken achter elkaar verkouden was, ben ik dat nu nog nauwelijks of veel korter, waar ik eerst bij een onsteking antibiotica haalde, lost mijn lichaam dat nu in een paar dagen zelf op. Alles draait immers om het immuunsysteem: dat beschermt ons tegen ziektekiemen en kankercellen. Als het op volle sterkte is, voorkomt het ziektes, als het verzwakt is, slaan deze toe. Want, en dat is de clou, de industriele producten verzwakken je immuunsysteem waardoor je meer kans hebt op (ernstige) ziektes, terwijl een gezonde eetstijl het juist versterkt. Een argument dat staat als een huis, hoorde ik terug, maar dat wil niet zeggen dat mensen naar mijn presentatie komen, laat staan mijn boek kopen. Maar wat zal hen wel over de streep trekken?

Leave a Reply

Een gezond kind in 7 stappen? Beter en slimmer eten. Boek bestellen