Monthly Archives: augustus 2015

Hoe de voedselindustrie ons misleidt

By | Uncategorized | No Comments

Hieronder een artikel van Manuel Beterams dat een goede vriend deelde op Facebook. Het zegt alles! Lees, huiver en kom in actie! Spread the word.

Voor consumenten, beleidsmakers en journalisten is het bijna onmogelijk in het voedseldebat feit van fictie te onderscheiden. De voedselindustrie en chemiereuzen als Monsanto, BASF en Syngenta proberen op allerlei manieren de publieke opinie te misleiden. Dat blijkt uit het rapport Spinning Food en eigen aanvullend onderzoek. Wij zetten de zeven belangrijkste tactieken van ‘Big Food’ voor jou op een rij.

De Amerikaanse tak van Friends of the Earth legde juni dit jaar in het rapport Spinning Food de misleidingstactieken van de voedselindustrie bloot. Met behulp van ‘onafhankelijke’ experts, belangengroepen en het sponsoren van wetenschappelijk onderzoek wordt het gebruik van gmo’s verdedigd, pesticidengebruik als ongevaarlijk bestempeld en de biologische landbouw zwart gemaakt.

Omdat een gewaarschuwd mens voor twee telt, maakten wij dit overzicht van de tactieken die deze bedrijven gebruiken. Spinning Food laat nog een uitgebreider overzicht zien.

Tactiek 1. Schakel een belangengroep in
In 1913 huurde Edward Bernays, de vader van de moderne PR, een team van dokters in om de voordelen van spek bij het ontbijt te promoten. Hij vergat hierbij te vermelden dat de dokters betaald werden door de varkensindustrie. Dit was de eerste keer dat een belangengroep werd opgezet die lijkt te werken in het algemeen belang, maar eigenlijk de belangen van de industrie behartigt.

Sindsdien worden ze veelvuldig ingezet door Big Food. Met namen als International Food Information Council of American Council on Science and Health klinken ze objectief en betrouwbaar, maar in werkelijkheid worden ze door multinationals gebruikt om de publieke opinie te manipuleren.

Een ander voorbeeld is de U.S. Farmers and Ranchers Alliance, opgericht om “het vertrouwen van de consument in de moderne voedselproductie te vergroten en te zorgen voor voldoende en veilig voedsel”. Ze manifesteert zich als woordvoerder van alle boeren in Amerika, maar geen enkel biologisch bedrijf is lid. Haar werkelijke agenda blijkt onder meer uit de ‘werkgroepen’ die agressief lobbywerk doen, zoals de Werkgroep Antibiotica die educatief materiaal verspreidt en leden traint om haar boodschap te verspreiden. Namelijk dat de risico’s van antibioticagebruik in de vee-industrie wel meevallen. Ondanks duidelijk tegenbewijs.

Deze belangengroepen verkondigen de boodschap van Big Food niet geheel belangeloos: in totaal ging er vorig jaar 126 miljoen dollar naar veertien van dergelijke belangengroeperingen.

Tactiek 2. Bouw je eigen website
Bedrijven als Monsanto en Syngenta richten zelf websites en platforms op die de schijn wekken van onafhankelijkheid, maar die keiharde bedrijfs-PR verspreiden. GMOAnswers.com is daar een goed voorbeeld van.

De website pronkt met de claim dat onafhankelijke experts, veelal topwetenschappers, in hun vrije tijd vragen beantwoorden, omdat ze het belangrijk vinden dat mensen juist voorgelicht worden. Maar achter de schermen zijn het de usual suspects, zoals BASF, Monsanto en Syngenta, die de site hebben opgericht en veel van de betrokken wetenschappers werken voor een van deze bedrijven.

“Twijfel is ons product […] dit is de beste manier om te concurreren met de ‘bewijslast’ die zich in de hoofden van het publiek heeft opgebouwd”
Hoe gekleurd de antwoorden zijn, blijkt uit een vraag over de invloed van neonics en RoundUp op bijenpopulaties. Volgens de wetenschapper, die als ‘onafhankelijk’ expert voor Monsanto werkt, zijn er geen bewijzen gevonden voor schadelijke effecten. Hij haalt daarbij een studie aan van Helen Thompson; een wetenschapper wier werk hevig wordt bekritiseerd en die twee jaar geleden overstapte naar Syngenta, het bedrijf dat toevallig het meest profiteert van haar resultaten. Als dít objectieve informatie is, dan moeten we het begrip misschien maar eens herdefiniëren.

Tactiek 3. Koop je eigen wetenschappelijk bewijs en zaai verwarring
Je zou denken dat bedrijven het doen met bestaande onderzoeksresultaten en ze informatie verspreiden die weliswaar gekleurd is, maar wel waarheidsgetrouw. Dat van moedwillig en strategisch verkeerd voorlichten geen sprake is. Lessen uit het verleden schetsen echter een ander beeld. De tabaksindustrie is misschien geen origineel voorbeeld, maar dankzij allerlei rechtszaken is er veel interne communicatie op straat komen te liggen.

Uit een studie uit 2000 van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) werd duidelijk hoe de tabaksindustrie probeerde te voorkomen dat schadelijk effecten over roken en meeroken bekend zouden worden bij het grote publiek en “actief heeft geprobeerd regulering van tabak tegen te gaan onder andere door belangengroepen en wetenschappelijke groepen in te zetten en zo het wetenschappelijke debat te manipuleren”.

De European Environmental Agency, onderdeel van de EU, beschreef hoe dat manipuleren in zijn werk ging: “De documenten (uit de rechtszaken, MB) bieden een ongekende inkijk in hoe advocaten van de tabaksindustrie betrokken waren bij het opzetten, uitvoeren en verspreiden van wetenschappelijk gesponsord onderzoek”. Deze advocaten beslisten welk onderzoek in aanmerking kwam voor financiering. Daarbij was het bedrijfsbelang het criterium. “De advocatenkantoren financierden ook onderzoek over factoren die potentieel verwarring konden brengen over de negatieve gezondheidseffecten van roken.”

Leidinggevenden van een tabaksgigant schreven in een beroemd memo over de communicatiestrategie in 1969 al: “Twijfel is ons product […] dit is de beste manier om te concurreren met de ‘bewijslast’ die zich in de hoofden van het publiek heeft opgebouwd”.

Dat dit geen tactiek uit het verleden is, bleek deze maand maar weer eens. The New York Times kwam met een onthulling dat Coca-Cola onderzoek heeft gefinancierd waaruit zou blijken dat teveel eten en het drinken van frisdranken niet de hoofdoorzaak van obesitas is. Deze boodschap wordt, niet verrassend, verspreid door de belangengroep Global Energy Balance Network, die vorig jaar 1,5 miljoen dollar van Coca-Cola ontving.

Tactiek 4. Sponsor overheidsprogramma’s
Ook in de suikerindustrie hebben zich vergelijkbare zaken voorgedaan. Al in 1950 erkende deze industrie het wetenschappelijke bewijs dat suiker tandbederf veroorzaakt, maar besloot daarop niet de suikerconsumptie in te perken. In plaats daarvan sponsorden ze wetenschappelijk onderzoek om alternatieve strategieën tegen tandbederf te ontwikkelen om verwarring te zaaien, zoals ook de tabaksindustrie deed.

‘De publiek-private samenwerking is heel geschikt om het probleem van overgewicht aan te pakken’
De suikerindustrie werkte ook nauw samen met de National Institute of Health (NIH). De NIH zelf had in 1969 geconcludeerd dat het terugdringen van suikergebruik theoretisch mogelijk was, maar praktisch onhaalbaar. Iets wat de suikerindustrie natuurlijk goed uitkwam. In 1971 ging in de VS het National Caries Program van start, een wetenschappelijk onderzoeksprogramma om tandbederf tegen te gaan. Dankzij uitgebreid lobbywerk, onder andere erop gericht om goede banden met de belangrijke mensen bij de NIH te krijgen, slaagde de suikerlobby erin om bijna tachtig procent van de eigen voorstellen in het onderzoeksprogramma te krijgen.

Niet alleen in de VS weet de voedselindustrie zichzelf in overheidsprogramma’s te wurmen, in Nederland ook. Het Convenant Gezond Gewicht en het deelconvenant Jongeren op Gezond Gewicht, opgericht om de golf van obesitas in Nederland tegen te gaan, ontvangen geld van de voedingsindustrie. De voorzitter Rosenmöller is in zijn nopjes met die sponsoring: ‘De publiek-private samenwerking is heel geschikt om het probleem van overgewicht aan te pakken’. Maar het lijkt er sterk op dat bedrijven als Mars en Nutricia het overheidsprogramma gebruiken om hun laagwaardige voedselproducten de school binnen te krijgen. Het vermoeden van belangenverstrengeling wordt versterkt doordat bij adviesbureau Schuttelaar en Partners het secretariaat van het Convenant huist en zij ook de maatschappelijk communicatie voor grote bedrijven uit de voedingsindustrie verzorgen.

Tactiek 5. Breng tegenstanders in diskrediet
Als het moet, vallen de bedrijven ook individuen aan door twijfel te zaaien over wetenschappers en hun wetenschappelijke publicaties.

Syngenta heeft zoiets fraais gedaan, blijkt uit een verhaal in The New Yorker over de Amerikaanse onderzoeker Tyrone Hayes van de Universiteit van Berkeley. Enkele decennia geleden onderzocht hij in opdracht van Syngenta de effecten van het bestrijdingsmiddel atrazine op amfibieën. De resultaten duidden op een hormoonverstorende werking van dit herbicide. Door de negatieve resultaten raakte hij gebrouilleerd met Syngenta en onderzocht hij op eigen voet verder. Met keer op keer hetzelfde resultaat: dat atrizine voor mensen gevaarlijk kan zijn.

Na Hayes’ eerste publicatie ging Syngenta zich echt zorgen maken. Ze besloten een frontale aanval in te zetten en gingen in zijn privéleven wroeten. Dit zijn geen speculaties, maar blijkt uit interne memo’s van Syngenta.

Don Coursey, een professor van de Universiteit van Chicago, schreef voor 500 dollar per uur economische analyses die de noodzaak van atrazine aantoonden
Het PR-team had een lijstje gemaakt met vier punten voor het ‘probleem Hayes’. “Maak hem ongeloofwaardig” was er een van. Maar het bleef niet bij zijn werk, ook zijn vrouw werd nagetrokken. Volgens Hayes hebben medewerkers van Syngenta hem en zijn familie zelfs bedreigd. En ze achtervolgden hem letterlijk: Hayes vloog de wereld rond om voor het gevaar van atrazine te verspreiden, maar steevast was er een man in de zaal die hem stevig aan de tand voelde en zijn resultaten bekritiseerde.

Het beperkte zich niet tot bedreiging; Syngenta maakte een lijst met belangengroepen en ruim honderd experts die tegen betaling een positieve boodschap over atrazine konden verspreiden. Don Coursey bijvoorbeeld, een professor van de Universiteit van Chicago, schreef voor 500 dollar per uur economische analyses die de noodzaak van atrazine aantoonden. Bovendien wendde het bedrijf haar invloed en geld aan om deze pro-atrazine artikelen in de media gepubliceerd te krijgen. Tenslotte kocht het bedrijf zoektermen op Google, zoals ‘Tyrone Hayes’ en ‘atrazine frogs’, op om de informatieverstrekking op internet te kunnen controleren.

Tactiek 6. Lobby
In Europa werkt het niet anders. Foodwatch en CEO houden zich al jaren bezig met een campagne waarin ze oproepen tot een kleurcodering van voedingsproducten. Groen is goed en rood is fout, zodat consumenten in één oogopslag kunnen zien of ze beter wel of niet die Mars kunnen eten. Dit voorstel, hoewel goed voor ons als consument, heeft het echter niet gehaald in het Europese Parlement. In plaats daarvan kozen de parlementariërs in 2010 voor het door de industrie aangedragen alternatief van het weergeven van ‘aanbevolen dagelijkse hoeveelheden’ op de verpakking.

Geen toeval, want de industrie had circa 1 miljard euro uitgegeven aan lobbypraktijken. Ook was geld besteed aan wetenschappelijk onderzoek om hun systeem te ondersteunen. De ngo European Food Information Council (EUFIC) bekeek het nut van labellen van verpakkingen, maar onderzocht alleen de alternatieven van de industrie en vergeleek die niet met de voorgestelde kleurcodering. EUFIC ontvangt geld van de voedselindustrie en de wijze waarop het onderzoek is uitgevoerd, werd bepaald door een medewerker van EUFIC. Toch is heel ironisch aangegeven in het artikel “dat er geen belangenconflicten zijn”.

Een Australische studie die wel de kleurcodering met het alternatief van de voedselindustrie vergeleek, liet zien dat de consument vijf keer beter het gezonde alternatief eruit pikte met de kleurcodering. Ondanks dit duidelijke resultaat stuurden de bedrijven regelmatig e-mails naar de parlementariërs met ‘stemadvies’ voor hun alternatief. Met resultaat helaas…

Tactiek 7. Beïnvloed de media
Extra complicerend is dat ook de media worden beïnvloed en ingezet door Big Food. Bijvoorbeeld om het biologische voedsel het stigma van elitair en niet per se gezonder mee te geven. De laatste jaren kiezen consumenten namelijk steeds meer voor biologisch voedsel, wat afgelopen jaar leidde tot een verlies van 4 miljard dollar voor de Big Food-bedrijven en tot meer aanvallen op biologisch voedsel.

Zo bestempelde The New York Post in het artikel De tirannie van de biologische moedermaffia moeders die hun kinderen gezond biologisch voeden als snobistisch en elitair. Met een glimlach om de mond is er te lezen: “Biologisch voedsel is niet automatisch beter. Het is een term die is ingelijfd en gemanipuleerd tot een miljardendollarindustrie door sommige van de grootste voedselbedrijven in Amerika”. In Slate verscheen het veel gedeelde artikel Organic Schmorganic, dat concludeerde dat biologisch voedsel geen gezondheidsvoordelen geeft en conventioneel voedsel geen teveel aan schadelijke pesticiden bevat. Waar komen die negatieve gedachten over biologisch voedsel vandaan?

“Biologisch voedsel is niet automatisch beter. Het is een term die is ingelijfd en gemanipuleerd tot een miljardendollarindustrie door sommige van de grootste voedselbedrijven in Amerika”
Vermoedelijk door manipulatie van die andere miljardenindustrie stellen de auteurs van een analyse in Fairness and Accuracy in Reporting. Zo baseert The New York Post zich op een rapport van Academics Review, een organisatie waar ‘echte’ wetenschappers de ‘waarheid’ boven tafel willen brengen. Zij hekelen de ‘misleidende marketingpraktijken’ van de biologische industrie die erop gericht zijn de consumenten ‘valse en misleidende’ informatie over niet-biologisch voedsel te geven. Echte bewijzen hiervoor geven ze echter niet.

Een van de hoofdrolspelers bij Academics Review is Bruce Chassy (professor emeritus wel te verstaan), iemand die zeer dicht is verweven in een web van belangen: nauw betrokken bij GMOanswers.com, ontving onderzoeksgelden van Monsanto, Genencor en Amgen en hij zit in de Raad van Bestuur van de American Council on Science and Health (ACSH) die geld ontvangt van onder andere Syngenta en Bayer CropScience. Hij is geregeld in de media terug te vinden met een standpunt dat nauwgezet overeenkomt met de belangen van de industrie.

Concluderend
Ik weet dat we niet leven in een utopische wereld waarin niemand liegt en iedereen het beste met elkaar voor heeft. Maar wat dit verhaal zo schrijnend maakt, is dat bedrijfsbelang boven welke andere overweging dan ook lijkt te gaan. En dat deze bedrijven ondanks bewijs dat sommige van hun producten schadelijk zijn, niet het voorzorgsprincipe hanteren, maar agressief proberen hun eigen gelijk te creëren. Ze doen me denken aan Mohammed Saeed Al-Sahaf, de minister van informatie van Saddam Hoessein: al staat de hele wereld in brand, volgens hun is er niets aan de hand.

Zoals de auteurs in Fairness and Accuracy in Reporting zeggen: “Waarom zulke grote bedragen aan PR uitgeven om mensen te overtuigen dat ze zich niet druk moeten maken om pesticiden, antibiotica, hormonen en gmo’s, in plaats van ze te geven wat ze willen: veilig, verantwoord verbouwd eten dat mensen noch de planeet schade toebrengt.”

DE BEWEGING IS GESTART!

By | Uncategorized | No Comments

Zo, de kop is er af. Ik begin langzaam weer op aarde neer te dalen. Wat een (mid)dag was het. Mijn excuus aan al mijn vrienden en vriendinnen die ik maar even of helemaal niet heb gesproken, het ging buiten mij om; ik werd geleefd. Ondanks het voorspelde noodweer en het vroege tijdstop, was het toch nog redelijk druk. En beregezellig. Ook de eerste boeken zijn verkocht.

Na mijn presentatie, en de uitreiking van het eerste boek aan actrice, columniste en schijfster Elle van Rijn, weerklonk een luid applaus, waarna ik de beweging met behulp van een ‘roeptoeter’ van start liet gaan, bleef over een gevoel van strijdvaardigheid: de boodschap – ‘check wat je kind eet’ – gaan we delen, met iedereen die het horen wil. Dat was wat we met z’n allen gemeen hadden.

Uiteindelijk verliet ik om half acht als laatste restaurant Choux. Maar daarmee was de avond nog niet ten einde. Uiteindelijk belandde ik met vrouw en kleinzoon in een restaurant in de buurt. Het werd een unieke reünie van de band, the A-Buts, daarvan was ik ooit roadie. Heerlijk gegeten, en om half tien was ik thuis, moe en voldaan.

Nu gaat het echte werk beginnen: de boodschap uitdragen, ambassadeurs faciliteren op de website, lezingen houden, interviews geven en andere acties bedenken en organiseren, net zo lang tot alle ouders het hebben gehoord, gelezen of op tv hebben gezien. Ik zou zeggen: doe mee!

 

Waarom is het zo belangrijk dat je de beweging steunt?

By | Uncategorized | No Comments

Nog 3 nachtjes slapen, dan is het zover: Dan verschijnt officieel het boek Niet te Verteren, en starten we de beweging. Deze moet er toe leiden dat we allemaal weten wat er in ons eten zit, wat dat met je kan doen en wat gezonde alternatieven zijn.

Wat is de toegevoegde waarde van dit boek? We weten tenslotte allemaal wel dat je van suiker dik wordt en dat dit niet goed voor je is. Gewoon wat minder eten, iets meer bewegen en het is opgelost zou je denken. Helaas, het ligt wel een paar tandjes minder genuanceerd, en helaas niet in positieve zin.

Heel in het kort: wat is er aan de hand? De voedingsindustrie ontwikkelt jaarlijks 16.000!! nieuwe producten. Deze liggen uitgestald in jouw supermarkt. Deze producten hebben een ding gemeen: ze bevatten naast een beetje natuurlijke ingredienten een hausse aan in een laboratorium ontwikkelde synthetische toevoegingen. Omdat ze niet van natuurlijke aard zijn, herkent ons lichaam ze niet als voedsel. Dit heeft, is inmiddels ruimschoots bewezen, tot gevolg dat onze weerstand daalt, waardoor we sneller ziek worden. De welvaartsziektes – kanker, hart- en vaatziektes en diabetes – zijn daar het ultieme gevolg van. Suiker is daarbij het grootste gevaar. Daarbij gaat het dus het niet om natuurlijke suiker, suiker dat in fruit zit, maar om geraffineerde suiker, de door de voedingsindustrie ontwikkelde levensgevaarlijke variant op natuurlijke suiker. En dat wordt slechts zelden genoemd. Dat is reden 1 waarom dit boek van levensbelang is.

En waarom doet de voedingsindustrie dat? Deze toevoegingen zij  spotgoedkoop en zorgen er voor dat jij – en je kinderen – er meer van  eten of drinken, waardoor je gezondheid op het spel komt te staan. Dat is reden 2.

Reden 3: Om deze producten aan de man te brengen gaat de voedingsindustrie onacceptabel ver: met behulp van een miljarden verslindende marketingmachinerie wordt ons het beeld ingeprent dat al deze producten lekker en zelfs gezond zijn. Aan de basis daarvan staan tienduizenden wetenschappers en marketeers die deze mooie boodschap als Jehovagetuigen niets ontziend verspreiden met alle gevolgen van dien. Dit is in mijn ogen misdadig.

Vorige week – dank aan Coca Cola – kwam het nieuws via de New York Times naar buiten dat Coca-Cola miljoenen heeft geïnvesteerd in Global Energy Balance Network (GEBN). Coca-Cola blijkt tevens de administratie van de website te voeren (Lees het hele verhaal: http://www.foodlog.nl/artikel/coca-cola-betaalt-wetenschappers-voor-afleidingsmanoeuvre/). Zo gaat dus de voedingsindustrie met jouw en mijn gezondheid om; we worden niet alleen gemanipuleerd door wat ze in hun producten stoppen, maar ook door hoe ze het brengen. Daar hebben ze nogal wat middelen voor, want de voedingsindustrie zet jaarlijks alleen al in Nederland tientallen miljarden euro’s om en een behoorlijk deel daarvan wordt gestoken in marketing.

Een geduchte vijand zou je zeggen, maar – en dat is reden 4 – dat valt reuze mee. Er is de laatste twee jaar een enorme revolutie op gang gekomen van gezonde producten, producten waar je niet ziek van wordt, maar die je weerstand juist versterken.

Daarom is dit boek zo’n belangrijke toevoeging aan alle boeken over voeding die al verschenen zijn en een absolute must als de gezondheid van je kind je lief is, en daarom is het belangrijk dat je mee helpt om deze beweging op gang te brengen: mond-op-mond, op Twitter, facebook, LinkedIn, etc. De boodschap is simpel maar o, zo belangrijk: de producten van de voedingsindustrie maakt mensen ziek. En het is heel simpel om daaraan te ontkomen! In het boek staat hoe en waarom!

 

 

26 Augustus: Niet Te Verteren komt uit!

By | Nieuws | No Comments

Ik beloofde je in mijn vorige blog snel met meer informatie te komen over de lancering van Niet Te Verteren en de start van de beweging: algemeen bewustzijn over wat er in het eten en drinken zit dat je je kinderen voor schotelt! Nou, de kogel is door de kerk: woensdag 26 augustus vindt deze aftrap plaats. Met een bijeenkomst voor pers en een voor genodigden.

Wat zal er op deze speciale bijeenkomst allemaal gebeuren? Om te beginnen zal de pers informatie krijgen over wat er zoal in het boek staat, over wat we met de beweging willen en natuurlijk hoe je het kunt bestellen (www.nietteverteren.nl). Ook zal ik vertellen hoe ik er toe ben gekomen om het boek te schrijven, wat er mis is met onze dagelijkse – fabrieks – voeding, waarom de voedingsindustrie ons zulke ongezonde meuk opdringt en wat de gevolgen daarvan (kunnen) zijn.

Ook zullen er video’s vertoond worden ter illustratie van wat ik in het boek beweer, en zal het eerste exemplaar worden uitgereikt aan Elle van Rijn, schrijfster, columniste en actrice

Daarna is het de beurt aan de andere genodigden: vrienden, familie en relaties. Mocht je daar geen uitnodiging voor hebben gehad, maar je zou er wel graag bij willen zijn, stuur me een mailtje met de reden voor je verzoek en dan zet ik je – mocht er nog plaats zijn – op de gastenlijst.

Tegelijkertijd is het de start van een publiciteitscampagne die er voor moet zorgen dat iedereen die met kinderen te maken heeft, van vaders en moeders, opa’s en oma’s en andere familieleden tot directeuren van pretparken, koks in restaurants en mensen achter de balie bij sportclubs, zodat niemand meer kan zeggen: ‘Oh, dat wist ik helemaal niet.’Daarvoor hebben we een logo ontworpen (zie onder) Facebook-Ambassadeur

en een #nietteverteren die we daarvoor gebruiken. Als je andere mensen in je omgeving kent waarvan je denkt dat zij deze boodschap ook zullen omarmen, stuur deze mail dan door. Hoe meer mensen de beweging steunen, hoe beter!

Want net als sigarettenrook is onze moderne voeding verslavend en een groot risico op kleine kwaaltjes als verkoudheid, maar helaas ook op ernstigere ziektes als diabetes, hart- en vaatziektes en kanker. Mocht je dit onderschrijven, dan heel graag twitteren, facebooken en linkedInnen aan iedereen die je kent dat er nu een boek is waarin je gemakkelijk in je leven in te passen stappen, informatie en tips tegen komt die je helpen om je kind(eren) op een gezonde manier groot te brengen, zodat ze meer kans hebben om gezond oud(er) te worden. Wie wil dat nou niet?!

Overigens kun je nu het boek al bestellen op www.nietteverteren.nl. Hoop je daar te zien.

Sponsoren

By | Uncategorized | No Comments

Binnenkort verschijnt Niet Te Verteren (Daarover trouwens) heel snel meer informatie). Maar wat ik nu al wil zeggen: ‘Een euro per boek gaat naar een goed doel’. En aangezien het boek gaat over gezonde, dus natuurlijke voeding, leek het ons een mooie gedachte als we die ene euro per boek af zouden kunnen staan aan een partner die ook iets heeft me gezonde voeding, dan wel kinderen die ziek zijn geworden van ongezonde, onnatuurlijke – voedsel vol geraffineerde ingrediënten – voeding.

We kwamen al brainstormend op de Diabetes vereniging en een stichting voor Obesitas, twee doelen die perfect in het plaatje pasten. Vandaag had ik contact met iemand van de Diabetes vereniging. Ik heb haar uitgelegd wat de bedoeling was. Ze zou het voorstel bespreken met haar manager en me snel terug bellen. Dat deed ze netjes; nog geen uur later had ik haar aan de telefoon. Helaas wilden ze niet in gaan op ons voorstel, omdat ze…, nu komt het, zich baseren op de regels van het Voedingscentrum. Dit Voedingscentrum, dat in het boek inderdaad vaak wordt genoemd, maar niet in gunstige zin. Op hun site staat: ‘Eet vooral tarwebrood en matig met suiker’. That’s it! Geen woord over geraffineerde suiker, en alle andere industriele zoetstoffen. Kom op, het gaat om Diabetes-patienten!!!

Natuurlijk hadden we het kunnen weten, al die goede doelen-stichtingen en verenigingen die een ziekte of kwaal vertegenwoordigen worden gesteund door de voedingsindustrie, dan wel door ambassadeurs daarvan als het Voedingscentrum (de directeur daarvan komt van Unilever!). Daarmee heeft deze industrie al die instellingen met handen en voeten aan zich gebonden. Dat dit ten koste gaat van de kinderen die aan de ziekte lijden die zo’n instelling vertegenwoordigt, moge duidelijk zijn. Het is een schoonvoorbeeld van waar het in Niet Te Verteren – onderhuids – ook over gaat: de enorm macht die de voedingsindustrie heeft.

Maar weer eens een bewijs dat het boek broodnodig is. Voor de goede orde: wij zijn heel onafhankelijk en spreken met ons hart, niet met onze portemonnee.

EIGEN KRACHT

By | Uncategorized | No Comments

Vorige week besloot ik het werkjaar met de column Dokteren. Ging over het geloof in Eigen Kracht: met gezonde voeding als aanjager. Gisteren kwam ik terug van een korte vakantie op Schiermonnikoog met in mijn rugzak een nieuwe column die daar perfect bij aansluit.

Deze vakantie – met vrouw, kleinzoon, twee vrienden en hun dochtertje (dit gezin staat in eetpatroon lijnrecht tegenover ons gezin: alles wat wij normaal niet of nauwelijks eten, eten zij wel) – begon op vrijdag, de dag dat het weer omsloeg; van nat, koud en winderig, werd het warm en zonnig. De maandag erna zaten we dan ook met z’n zessen met volle bepakking op het enorme strand. Volle bepakking betekent allerlei speeldingen (voor de kinderen), ligstoelen, heerlijke hapjes, twee flessen rosé en ander lekkers in de koelbox. Kortom, het was een topdag.

’s Avonds voelde ik de koorts al opkomen en gaandeweg werd mijn rechteroor steeds dikker. Dinsdag werd het er niet beter op en lag ik het grootste deel van de dag op bed. Woensdag maakte ik een afspraak met de plaatselijke huisarts. Maar woensdag ook keerde het tij: de koorts nam af, en de eetlust toe.

Donderdagochtend zat ik tegenover de dokter. Hij vroeg me waar ik voor kwam, stelde me nog een paar vragen en bekeek mijn oor. Zijn conclusie: oorontsteking. Hij legde uit wat er was gebeurd (een of ander beestje was de boosdoener) en zei: ‘Ik ga je een antibioticakuur voorschrijven’. Ik vroeg wat de alternatieven waren? ‘Geen’, zei hij. ‘Ja, uitzieken.’ Zou zo’n veertien dagen gaan duren. Ik nam zijn goede raad en het recept mee en vertrok.

Het is inmiddels bijna twee dagen later, ik ben weer thuis. Het receptje drukte mijn vrouw me vanmorgen in de hand (ongebruikt) en met mijn oor gaat het uitstekend: geen pijn, geen koorts en vrijwel terug in de juiste stand.

Ondanks een week waarin het dagelijks eten vanwege vakantie, beperkte biologische mogelijkheden op Schier (De Spar heeft wel redelijk wat biologische producten in de schappen staan) en compromissen, aanzienlijk minder gezond was, bleek mijn immuunsysteem zo sterk dat het geen veertien dagen duurde voordat het euvel verholpen was, maar slechts twee (houd nog wel een slag om de arm, het is tenslotte nog niet helemaal weg, het oor is nog licht gezwollen). PS. vandaag, de dag dat ik deze column echt plaats – zondag – is het helemaal over.

Een mooi staaltje Eigen Kracht (dit in tegenstelling tot Medicijn-kracht). Gewoon gezonde voeding zonder synthetische toevoegingen en geraffineerde zooi, en moet je eens kijken hoeveel dat de staat gaat schelen aan antibiotica en andere medicijnen.

 

Een gezond kind in 7 stappen? Beter en slimmer eten. Boek bestellen