Monthly Archives: juli 2015

Dokteren

By | Uncategorized | No Comments

Mensen die mij kennen weten dat ik nogal eigenwijs ben. Ik zie het meer als eigen-wijs; ik houd graag de regie over mijn leven in eigen hand. Dat geldt voor bijna alles, maar de laatste tijd steeds meer voor mijn gezondheid; voor wat ik eet, mijn voeding, en sinds een tijdje ook voor mijn algehele gezondheid, het dokteren zeg maar. Ook in dat geval wil ik het laatste woord: Ik wil zelf in het geval van eventuele ziekte of kwalen, de diagnose stellen, het is tenslotte mijn gezondheid!

Maar natuurlijk ben ik niet zo achterlijk dat ik denk dat ik meer weet dan bijvoorbeeld een arts die daar voor heeft door geleerd, ook al heet die studie niet voor niets ‘Medicijnen’. Van kinds af aan heb ik wat dat betreft mijn ziel en zaligheid in handen gegeven van huisartsen. Daar zaten hele goede en hele slechte tussen; mensen die naar mij luisterden, goede vragen stelden en in overleg met mij naar de oplossing zochten. Maar ook hele slechten, mensen die niet veel meer deden dan een recept uitschijven. Sinds kort ben ik bij mijn zoektocht naar een alternatief voor mijn huisarts terecht gekomen bij een orthomoleculair therapeut. Wat zijn de verschillen? De een, de huisarts (reguliere gezondheid), neemt tien minuten de tijd voor een gesprek, baseert zich op symptomen en bestrijdt die met synthetische medicijnen. Verder worden consults gedekt door de verzekering. Dit in tegenstelling van de orthomoleculaire geneeskunde waarvoor je een aparte verzekering moet afsluiten, bovendien wordt het consult en de medicijnen dan nog maar voor een deel gedekt. Verder houdt deze laatste zich bezig met voeding als medicijn en gaat het daarbij om genezing, in plaats van symptoombestrijding. Nog een verschil is dat de eerste, de reguliere gezondheidskunde, zich meestal op een symptoom, onafhankelijk van alle andere, baseert, terwijl de laatste juist zoekt naar de verbanden.

Mijn uitdaging is dat ik op basis van de juiste informatie, zelf de diagnose kan stellen. Dat vergt van mij dat ik me informeer, objectief leer kijken en vervolgens op basis van mijn gezonde verstand een oordeel vel. En daarin kan mijn huisarts wellicht wel een rol van betekenis spelen, want – dat was ik nog vergeten te vertellen – hij mag als enige wettelijk bepaald een diagnose stellen (voor alle duidelijkheid, mijn orthomoleculair therapeut mag dat dus niet). Bovendien is de ene huisarts, zoals ik al eerder aangaf, de andere niet, er zijn goede en er zijn minder goede. Het is in beide gevallen de uitdaging en de kunst om de juiste ‘adviseurs’ te vinden, mensen die de kennis hebben die ik niet heb. Bij mijn zoektocht ga ik op zoek naar de oplossing voor twee kwalen/ziektes die ik al langer heb en waar ik van af wil; ik heb een zogenaamde Barrett-slokdarm, daarbij is de bekleding van het bovenste gedeelte van mijn slokdarm door overtollig maagzuur zodanig verandert dat het op (langere) termijn kan uitmonden in slokdarmkanker. De kans daarop is overigens slechts 2 a 3 %. Mensen met een ongezonde leefstijl en mensen die roken, hebben daar de grootste kans op, beide is op mij niet va toepassing. De reguliere gezondheidskunde heeft me op een levenslang ‘dieet’ van medicijnen gezet. En eczeem, op m’n hoofdhuid, een plekje net boven mijn neus en in mijn oren. Omdat mijn vorige huisarts onlangs is overleden (kanker), moet ik mijn huidige huisarts nog een beetje leren kennen. En gisteren had ik een eerste, bemoedigend, gesprek met een orthomoleculair therapeut. Zijn uitgangspunten zijn: ik weet niet alles, veel kun je ook niet weten, of pas als je dingen hebt ‘uitgeprobeerd’, want elk mens is en reageert anders. Hij gaf me de opdracht goed te kijken naar wanneer ik last van maagzuur krijg, wat ik daarvoor gegeten of gedronken heb en hoe lang daar tussen zit.

Ik neem je, kortom, graag mee op deze zoektocht. In mijn volgende blog over dit onderwerp – mijn doel is om daar vanaf half augustus eens per week  verslag van te doen – vertel ik daar meer over.

Foodwatch zaagt aan de poten van de voedingsindustrie!

By | Uncategorized | No Comments

Het wemelt van de ziek- en dikmakers in de duizenden en duizenden producten die in de schappen van de supermarkt uitgestald liggen. Naast antibiotica, hormonen en zware metalen in vlees en vis, vind je geraffineerde (betekent zwaar bewerkte) ingrediënten als suiker, tarwe en transvetten in zo’n beetje alle producten. Dat dat zo is, weten we dankzij talloze wetenschappelijke studies allang. Zo onderzochten wetenschappers van de universiteit van Southampton in 2007 de kleurstoffen E102, 110, 122, 124 en 129 en 1 andere kleurstof (E 124). Hun conclusie: ze veroorzaken onder andere hyperactiviteit bij kinderen.

Gek genoeg oordeelde de EFSA, een orgaan dat de Europese Commissie adviseert, ondanks deze – en andere onderzoeksresultaten, dat het bewijs onvoldoende was om tot een verbod over te gaan. Daarop nam de Raad van Ministers van Europa dit advies over. Wel werden fabrikanten verplicht op de verpakking te vermelden dat het product ‘de activiteit en de oplettendheid van kinderen nadelig kan beïnvloeden’.

We zijn nu acht jaar verder en die vervelende kleurstoffen zitten nog steeds in heel veel producten. Reden genoeg voor Foodwatch om opnieuw aan de bel te trekken. Een ‘leuk’ weetje in dit verband: de bedenker van het belangrijkste medicijn tegen ADHD, Ritalin, bekende op zijn sterfbed dat de ziekte bedacht is bij het medicijn. Belangrijkste bijwerkingen van Ritalin: concentratieproblemen en jawel, hyperactiviteit.

Maar goed, even terug naar de kleurstoffen in onze voeding; Als je iets tegen het gebruik van deze kleurstoffen in voeding wil doen, dan kun je de handtekeningenactie van deze voedselwaakhond steunen waarin de grootste supermarkten worden opgeroepen producten waar deze e-nummers inzitten, uit de schappen te weren: foodwatch.nl.

Natuurlijk gaat dat never nooit niet gebeuren. Ook zullen alle andere genoemde ongezonde toevoegingen niet door gezonde worden vervangen. Daarvoor zijn ze simpelweg te goedkoop. Zolang de winstcijfers heilig blijven zal dat niet veranderen.

Dat wil overigens niet zeggen dat jij het zomaar hoeft te pikken. Behalve je handtekening zetten op de petitie van Foodwatch, kun je gewoon besluiten je boodschappen elders te halen. Gelukkig kun je daarvoor anno 2015 op heel veel plekken terecht. Wil je weten waar? Kijk dan eens op www.nietteverteren.nl of lees het boek.

De kop is er af!

By | Uncategorized | No Comments

Het is inmiddels half juli, het boek is zo goed als klaar, nog een keer goed screnen op foutjes en dan kan het de wereld in. Het begint nu echt spannend te worden.

Twee weken daar voor was ik jarig. Het was prachtig weer dus we zaten gezellig buiten rond de grote tafel. Mijn vrouw, Noi, had heerlijke Massaman gemaakt, een Thais gerecht, er was voldoende gekoelde rosé, kortom iedereen had het ontzettend naar zijn zin.

Totdat iemand over het boek begon: ‘Hoe is het met het boek?’.

Ik vertelde dat het zo goed als klaar was, dat ik er trots op was en wat er nog moest gebeuren. En toen begon het: ‘Ik heb ergens gelezen dat..’, ik zag op de televisie..’, ‘ik hoorde laatst, …’. Biologisch was te duur, er werd veelvuldig mee gesjoemeld, e-nummers zijn helemaal niet zo slecht, superfood was een hype en als klap op de vuurpijl: biologisch was helemaal niet gezonder dan de producten die je voor veel minder geld in de supermarkt kon kopen. In een mum van tijd kwamen alle vooroordelen en drogredenen voorbij en iedereen – voor alle duidelijkheid allemaal weldenkende mensen – droeg zijn vervelende steentje bij.

In mijn hoofd begonnen zich donkere wolken samen te pakken, ik merkte dat ik harder begon te praten, steeds een beetje bozer en chagrijniger werd. Daarmee wakkerde ik het vuurtje alleen maar aan, en mijn vrienden waren meedogenloos. Toen ik zei dat ze hun eigen straatje schoon wilden vegen, omdat ze het gewoon te lastig vonden om de supermarkt achter zich te laten, reageerden ze ontkennend. Nee, dat was niet zo.

Opeens kwam ik bij zinnen en zei: ‘Mijn boek gaat over natuurlijke voeding versus onnatuurlijke voeding, producten met geraffineerde ingrediënten als e-nummers, hormonen, antibiotica, zware metalen, suiker, zout, etc. tegenover producten die al die toevoegingen niet of nauwelijks bevatten. Wat denk je dat gezonder is?

De stemming draaide als een blad aan de boom om. Dat was iedereen met me eens. ‘Ja, dat ben ik wel met je eens, daar heb je wel gelijk in.’

Ik zei: ‘Het enige wat ik met mijn boek wil bereiken is dat ouders nadenken over wat er in de voeding zit die ze hun kinderen te eten geven’. Ook daar was iedereen het roerend over eens.

De donkere wolken verdwenen, er kwam een voldaan gevoel voor in de plaats. Zo simpel was het eigenlijk, daar was geen speld tussen te krijgen. Ik overzag zo die gezellig kwebbelende meute en zag dat het goed was, al, zo voorzag ik, was er nog heel veel werk aan de winkel. Maar de kop was er af!

Het bleef nog lang gezellig en iedereen liet zich het –biologische – eten heerlijk smaken: ‘Lekker Noi’, zei een van m’n vrienden. De rest beaamde dat of knikte instemmend…

 

Een gezond kind in 7 stappen? Beter en slimmer eten. Boek bestellen